حسرت بزرگ

بزرگترین حسرتی که یه آدم میتونه داشته باشه وقتیه که مرگ توی چند قدمیش باشه و اون به جوونیش فکر کنه، به وقتی که میتونست خیلی کارا انجام بده اما ترسید، خجالت کشید و خودشو مشغول کاری کرد که اصلا دلش نمیخواست به خیال اینکه روزی به چیزی که میخواد میرسه اما آدم هیچ وقت به جایی نمیرسه، همیشه تو راهه. باید از مسیرش لذت میبرد اما نبرد به امید اینکه تهش به چیزی که میخواد میرسه.

هیچ وقت آرزوها ته ندارن، باید توشون غرق شد و از تلاش برای رسیدن بهشون لذت برد، نه از خیال رسیدن بهشون.